ลักษณะสามมิติของอาการตากระตุกในโรคเวียนศีรษะจากท่าทางผิดปกติชนิดไม่ร้ายแรงที่เกิดจากความผิดปกติของท่อครึ่งวงกลมด้านหลัง

จุดประสงค์ของการศึกษาครั้งนี้คือเพื่อสังเกตลักษณะสามมิติ (3D; แนวนอน แนวตั้ง และการบิดตัว) ของอาการตากระตุกในผู้ป่วยที่มีภาวะหินปูนในช่องครึ่งวงกลมด้านหลัง (PSC-can) ที่เกี่ยวข้องกับโรคเวียนศีรษะแบบเป็นๆ หายๆ ที่ไม่ร้ายแรง (BPPV) และเพื่อตรวจสอบความสัมพันธ์กับวิธีการของ Ewald

โดยรวมแล้ว มีผู้ป่วย PSC-can เข้าร่วมการศึกษา 84 ราย บันทึกค่าความหน่วง เวลา ทิศทาง และความเร็วของเฟสช้าที่เกิดจากการทดสอบ Dix-Hallpike ในท่าก้มศีรษะและท่านั่ง โดยใช้เครื่องบันทึกการเคลื่อนไหวของลูกตาแบบวิดีโอ 3 มิติ (3D-VNG) และวิเคราะห์ลักษณะของส่วนประกอบแนวนอน แนวตั้ง และการบิดตัวของการเคลื่อนไหวของลูกตาในเชิงปริมาณ

ผลการตรวจ 3D-VNG แสดงให้เห็นว่า ระยะเร็วของส่วนประกอบแนวตั้งและส่วนประกอบบิดตัวของ PSC-can ในหูซ้ายและขวาที่เกิดจากการห้อยศีรษะในการทดสอบ Dix-Hallpike นั้นมีทิศทางขึ้น ตามเข็มนาฬิกา และทวนเข็มนาฬิกา ส่วนส่วนประกอบแนวนอนส่วนใหญ่จะอยู่ในทิศทางตรงข้าม ความเร็วเฉลี่ยของระยะช้าของแต่ละส่วนประกอบทั้งสามส่วนในช่วง 5 วินาทีติดต่อกันคือ 26.3°/วินาที (12.3–45.8), 25.0°/วินาที (15.7–38.9) และ 9.2°/วินาที (4.9–13.7) ตามลำดับ เมื่อผู้ป่วยกลับสู่ท่านั่ง ระยะเร็วของส่วนประกอบแนวตั้งและส่วนประกอบบิดตัวของอาการตากระตุกจะกลับทิศทาง มีผู้ป่วยเพียง 54 รายเท่านั้นที่มีส่วนประกอบแนวนอนของอาการตากระตุก และ 32 รายในจำนวนนี้ยังคงมีทิศทางเดิม ความเร็วเฟสช้าเฉลี่ยขององค์ประกอบทั้งสามในช่วง 5 วินาทีติดต่อกันคือ 9.4°/วินาที (6.0–11.7), 6.8°/วินาที (4.5–11.8) และ 4.9°/วินาที (2.8–8.0) อัตราส่วนของความเร็วเฟสช้าขององค์ประกอบแนวนอน แนวตั้ง และการบิดตัวของท่าห้อยศีรษะต่อท่านั่งใกล้เคียงกับ 1.85 (1.0–6.6), 3.7 (1.9–6.6) และ 5.1 (2.6–11.3) อัตราส่วนของความเร็วเฟสช้าขององค์ประกอบแนวตั้งต่อแนวนอน องค์ประกอบการบิดตัวต่อแนวนอน และองค์ประกอบแนวตั้งต่อองค์ประกอบการบิดตัวของท่าห้อยศีรษะใกล้เคียงกับ 3.3 (1.7–7.6), 3.9 (1.8–7.6) และ 1.0 (0.5–1.8) อัตราส่วนของความเร็วเฟสช้าขององค์ประกอบแนวตั้งต่อองค์ประกอบแนวนอน องค์ประกอบการบิดต่อองค์ประกอบแนวนอน และองค์ประกอบแนวตั้งต่อองค์ประกอบการบิดของท่านั่ง มีค่าใกล้เคียงกับ 2.1 (1.1–6.8), 1.5 (1.0–3.8) และ 1.2 (0.8–2.8) ตามลำดับ

จากการทดสอบ Dix-Hallpike ในผู้ป่วย PSC-can พบว่ามีการเคลื่อนไหวของลูกตาผิดปกติ (nystagmus) สามองค์ประกอบ โดยองค์ประกอบแนวตั้งมีความแรงที่สุด และองค์ประกอบแนวนอนมีความอ่อนที่สุด ลักษณะสามมิติของการเคลื่อนไหวของลูกตาผิดปกตินี้สอดคล้องกับการเคลื่อนไหวของลูกตาผิดปกติทางสรีรวิทยาที่เกี่ยวข้องกับ PSC ชนิดเดียวกัน โดยใช้สิ่งกระตุ้นเพียงปัจจัยเดียว ซึ่งเป็นไปตามกฎของ Ewald